Βλέπω την αλήθεια και τη ζωή

Εσύ είσαι το άλφα και το ωμέγα

Εσύ μας φωτίζεις με τα εφτά αστέρια

Εσύ μας τιμωρείς με τις εφτά λιχνιες

Εσύ σηκώνεις το βάρος των χρυσών θρόνων του Θεού και του Σατανά

Κράτα λοιπόν γερά το σιδερένιο σου σκίπτρο

Καθώς ξεφορτώνεσαι τα εύθραυστα απομεινάρια μας

Μα λίγο πριν εμείς, σού δείξουμε το δρόμο

Πρόσεξε ποιος θα σου ανοίξει την πόρτα που χτυπάς

Και όταν φτάσεις, και αφήσεις πίσω σου τα συναισθήματα σου

Τότε κάτσε σε όποιον θρόνο θες γιατί θα είσαι μόνος σου

Οι καβαλάρηδες θα έχουν κουραστεί και οι ίπποι θα έχουν γεράσει

Και οι κραυγές θα έχουν σωπάσει και οι γη θα έχει στη μέση ανοίξει

Οι μυρωδιές από τα θυμιάματα θα μεθούν της ψυχές των αμαρτωλών

Θα θυμίζουν τη, γεμάτη ζωή, πλατεία ενός θεάτρου

Μια κωμωδία, που όμως το τέλος της ήταν απρόσμενα τραγικό

Και τώρα μαύρισε το λευκό σου μανδύα με το αίμα όλων αυτών!

Και όταν δεις τη γυναίκα,να φέρνει ξανά το φώς

Μην την αφήσεις να σφαδάζει, βοήθησε τη!

Γιατί χωρίς το φως είτε μείνεις εκεί είτε πέσεις στη γη

Μάθε, πως χαμένος θα είσαι!

Μην κρίνεις και άκου γιατί θα ειπωθούν πολλά!

Όλοι οι θνητοί έχουμε στο χέρι χαραγμένα τα αρχικά «ΧΞΣ»

Και η τέχνη πάντα θα γοητεύεται από τα όρη και της θάλασσες

Μα άκου! Έχεις νόηση που πάντα θα κρύβει σοφία

Ταξίδεψε στις τέσσερις γωνίες τις γης και μάθαινε

Χτίσε στην άμμο με τον Γωγ και τον Μαγώγ

Βούτα στην καιόμενη λίμνη, μύρισε το θειάφι

Γιατί εσύ ο ανώτερος όλων πρώτος θα πληγείς

• Θοδωρής Σταθόπουλος