Ανεκφώνητο

Ο πόθος μου φλόγα μικρή,

σαν το καντηλάκι στη σιγή της βιβλιοθήκης σου·

τρέμει μες στο ημίφως,

πότε θυμάται, πότε ξεχνά.

Κι όταν πέφτουν τα φώτα,

και η σιωπή γίνεται θρόισμα φύλλων παλαιών,

αυτός με υπομονή αγγέλου σιγοκαίει.

Μα σαν σε δω

σαν η μορφή σου, φως μες στη νύχτα, υψωθεί

τότε φουντώνει.

Καίει τη λογική μου σα χαρτί λησμονημένο

και μαζί της

καίει τη μοναξιά μου

που τόσα χρόνια, μ’ αγάπη σχεδόν, φύλαγα.

• Διονύσης Διονυσόπουλος